ÖĞRENCİLERİ YAZAR, AÇI YAYIMLAR.

ZEHİRLİ SARMAŞIK - Rabia Tuncer - Öğrenci


Sevmek, Allah’ın toprağımıza ektiği bir tohum. İçimizde ekili duran, yeşermeyi bekleyen, su-güneş ışığı isteyen masum bir tohum. Ancak bu tohumu diğer tohumlardan ayıran çok büyük bir fark var: Fazla suladığında ölmemesi, hatta zehirli bir sarmaşığa dönüşmesi.
     Etrafındaki insanları, kendini, doğayı tanımaya başlayıp çoğu şeyi zihnine oturttuktan uzun bir süre sonra farklı şeylere yönelmek istersin. Biraz daha etraflıca arama yaptıktan sonra o tohumu bulur, gün yüzüne çıkarır ve gözün gibi bakarsın. Kimileri bu tohumu zayıflık olarak görür, görmezden gelerek en ücra yerlere atar. Bana göre ise asıl zayıflık sahip olduğun şeylerle gurur duyamamaktır. Her neyse...
    Her gün özenle suladığınız bu "sevgi" tohumu büyümeye başlar. Aslında dünyanın en doğal, en güzel şeyidir sevmek. Bunları ifadeye dökebilmek. Ama sınırı aşmadığın sürece. Yani o sevgi tohumunu büyüdüğü zaman kendi başına bırakabilmeyi başardığında. Aksi halde sevgimiz zehirli bir SARMAŞIĞA dönüşür. Önce kalbinizi sonra beyninizi ele geçirir. Sizi bir hiç eder. Ne ara bu hale geldim dersin kendi kendine. Böylece gayet masum başlayan duygu, senin felaketin olur çıkar.
   Sevgi aşka dönüşür, aşk gurura, gurur kine... O sarmaşığı ezmeyi de bil, yeri geldiğinde yeşertmeyi de. Yeşerttiğin zaman kimseden saklama. Unutma sevgi, bize verilen en güzel hediyedir. Sana zarar vermediği sürece yani doğru sulandığı takdirde onu yaşat.

Hiç yorum yok:

Blogger tarafından desteklenmektedir.