ÖĞRENCİLERİ YAZAR, AÇI YAYIMLAR.

SERZENİŞ - Rabia Tuncer - Öğrenci



   

   Hiçbir çaba sarfetmeden mucizevi bir şekilde bir işi yapıp bunun dahisi olan kurmacaların empoze edilmesi sonucu hepimiz oturduk bu yönümüzün ortaya çıkmasını bekliyoruz.
     Emeksiz yemek olmayacağını, ektiğimiz kadarını biçeceğimizi unutturdular bize. Hiçbir şey bilmediğimiz halde çok şey biliyormuşuz havalarına kapıldık. Düşünmeyi, araştırmayı, sorgulamayı öyle mükemmel bir şekilde hayatımızdan çıkardık ki, "neden böyle oldu" sorusunu bile soramadık kendimize.
     Öncüllerimiz magazin,moda,boş laflardan ibaret oldu. Geçmişimizi ve geleceğimizi adeta çöpe attık. Sadece belirli bir kesimde olmadı tüm bunlar. Nedense bir anda tüm Türkiye'yi etkisi altına aldı bu durum.
     Geçenlerde izlediğim 90'lı yıllarda çekilen bir videoda farkettim ki, konuşmalar gayet kibar ve düzgün, insanlar son derece zarif. Sanki her şey bir anda değişmiş gibi.    
    Artık insanlar ne kadar kaba, ne kadar sert mizaçlı olursa o kadar çekici geliyormuş gibi bir izlenim bırakıldı. Ve o andan itibaren insanlar da gülmeyi bıraktı.
      Bizler benliğimizi kaybettik, ülkece değiştik. Üzüldüğüm taraf ise bunun bir sonunun olmaması. Battıkça batıyormuşuz hissini yıllar geçtikçe daha derinden hissediyorum.
     Düşünmediğimiz, üretmediğimiz ve emek sarfetmediğimiz halde iyi yerlerde olmayı beklemeye devam ettiğimiz sürece bu uçurumdan düşmeye devam edeceğiz. Yere çakıldığımızı görmekten korkuyorum.


Hiç yorum yok:

Blogger tarafından desteklenmektedir.